Cliëntenverhaal, 2 deze keer (06-2009)

Cliëntenverhaal (2 deze keer)
Sidney

Op zijn dertiende kwam Sidney in aanraking met cocaïne. Later kwam daar nog heroïne bij. Meer dan twintig jaar is hij daaraan verslaafd geweest. Toch heeft hij altijd door zijn geloof geweten dat hij gered zou worden.

Voor die ander
Sidney begint het interview met een mededeling. "Ik werk hieraan mee omdat ik dit graag doe voor Terwille, maar vooral voor andere cliënten zodat ze doorgaan en vooruitkomen in de behandeling." En dat tekent direct de persoon. Hij denkt altijd graag mee en is bereid om de handen uit de mouwen te steken. Maar dat is niet altijd zo geweest.
In de tijd dat hij drugs gebruikte draaide alles om hem en het krijgen van die drugs. "Mijn broer had een cafetaria en heeft mij verschillende keren uitgenodigd om bij hem te komen werken. Heb ook afspraken met hem gemaakt om dat te doen maar ik ben ze nooit nagekomen."

Gered!
Op donderdag 7 februari 2008 "dat weet ik nog precies" is Sidney aangehouden. Op het bureau kwam na de eerste nacht een medewerkster van Terwille bij hem. Hoe wist ze dat hij daar zat? "Waarschijnlijk heeft politieagent Thom het gezien dat ik gearresteerd was en heeft medewerkster ingelicht." medewerkster vertelde in het gesprek dat ze met Sidney had, van de mogelijkheid om op Bonaire af te kicken en een nieuw leven te beginnen. Dat wilde hij wel, want er moest wat gebeuren. Vrijdags werd hij overgebracht naar Ter Apel. Daar vertelde ze hem dat hij maandag om 8.00 uur opgehaald zou worden om naar Terwille gebracht te worden. "En ja hoor, om 8.00 uur stond Thom daar met een collega om mij op te halen en naar Terwille te brengen. Ik heb daar over nagedacht. Hij moest dus vroeg op staan om mij te halen en naar Groningen te brengen om er zeker van te zijn dat ik ook echt ging. Dat iemand dat voor mij overhad! Dat vond ik wel heel bijzonder!
Toen dacht ik: Ik ben gered!"
Zijn geloof heeft hij altijd wel gehouden. "ik weet niet hoe, maar ik heb altijd gedacht vanuit mijn geloof dat ik gered zou worden van de verslaving. En nu was het dan zover!"
In het gesprek dat hij bij Terwille had met Gerda, bleek hij een geschikte kandidaat voor het programma van Krusada. In de tijd dat alle papieren in orde werden gemaakt is Sidney naar de Spetse Hoeve in Veelerveen gegaan. Daar heeft hij een maand gezeten. "Dat was een goede tijd daar. Goed opgevangen en zo."
En toen een vlucht van negen uur naar de Antillen. "Ik kwam om 04.00 uur aan. Ze hebben me leuk ontvangen."
Het leven daar is goed gestructureerd. "Om 06.30 moet je gedoucht en aangekleed aan tafel zitten. Da's vroeg hoor!!" Ze leven daar met maximaal 12 mannen bij elkaar. En ze voeden elkaar op. Als er iemand zich niet douchet krijgt hij dat wel van de anderen te horen.
Wat hij altijd heel erg fijn vond waren de diensten. "Elke week hadden we een dienst. Samen muziek maken voor de Heer vind ik mooi om te doen." Sidney speelt allerlei percussie-instrumenten en de tamboerijn.

Groningen
Na het half jaar op Bonaire en een half jaar in Dordrecht is hij weer terug in Groningen. "Dertig jaar ben ik verslaafd geweest in Groningen en ik ken dus elk hoekje van de scene. In de eerste drie weken heb ik een terugval gehad. Ik moest nog leren weer om te gaan met Groningen. En van tevoren had ik al bedacht als het gebeurt, dan gaat het zo. En dat gebeurde ook zo. Maar nu weet ik daar goed mee om te gaan, ook omdat ik het niet meer wil!"
Zijn oude leven draaide om drugs. Zijn nieuwe leven draait om de Heer en geeft hem vreugde, plezier en kracht. "Ook heb ik weer contact met mijn dochter. Gisteren was ze nog bij mij. Dat is zo fijn!"
Sidney zoekt ook het contact met andere Christenen en gaat daarvoor zondags en door de weeks naar bijeenkomsten. Ook met de buren heeft hij al wat contacten gelegd. Hij is ook een gezelligheidsmens. Een uur met hem is zo voorbij.

Koken
Sidney heeft altijd veel plezier gehad in het koken. Tijdens zijn behandeling heeft hij ook in deze richting gewerkt. "Bij De Hoop maak je eten klaar voor 250 personen en dat elke dag. Dat is geen probleem voor mij. Ik kan alles maken, ik heb ook een tweejarige opleiding tot kok gevolgd. Helaas heb ik het diploma niet gehaald. Theoretisch ben ik niet zo goed. Maar met mijn handen kan ik alles maken. Wat ik zo leuk vond bij De Hoop is de samenwerking in de keuken. We hadden ook een heel leuke groep."
Hij wil ook weer het liefst in de keuken aan de slag. Het is dat zijn broer zijn cafetaria vijf maanden geleden heeft verkocht anders was hij daar aan het werk gegaan. Sidney wil echter het liefst aan het werk in een restaurant. Dat vind hij toch het allermooiste. "Lekker eten klaarmaken en het de mensen naar de zin maken."

Angie

Hoe een Antilliaanse Groninger een nieuw leven begint. Zo zou je het verhaal van Angie kunnen samenvatten. Een echte Antilliaan die graag in Groningen woont en werkt. Hieronder het verslag van zijn weg naar het nieuwe leven.

Tweede kans
Angie kwam voor het eerst in contact met Terwille toen hij vast zat. Hij was al jaren verslaafd aan cocaïne. Om aan geld te komen stal hij van alles wat bruikbaar was en ook op andere verkeerde manieren kwam hij aan geld. "ik heb dingen meegemaakt die niet leuk zijn, zoals die keer dat ik de loop van een pistool tegen mijn slaap gedrukt kreeg".
Van die hele situatie wilde hij af. Via Terwille is hij toen naar De Hoop in Dordrecht gegaan waar hij zeven maanden heeft gezeten. Dat was in 2005.
Daarna is hij helaas weer teruggevallen in zijn oude leven. Maar gelukkig kreeg hij na twee jaar een tweede kans. Vanuit Terwille was toen inmiddels het project Drenta! gestart en Gerda, destijds de hulpverlener van Drenta!, vond Angie uitstekend geschikt voor dit project. Hij kreeg dus de mogelijkheid voorgelegd om naar Bonaire te gaan voor een half jaar om daar van zijn oude leven los te komen. "Ik was 12 jaar toen ik naar Nederland kwam. Na 18 jaar zou ik dus weer terug gaan." Terwijl de reis wordt voorbereid gaat hij voor twee weken naar VNN aan de Vondellaan, om daarna te vertrekken naar zijn geboortegrond.

Herinneringen
Je hebt daar ook de tijd om te denken. "Ik heb daar ook veel nagedacht over mijn leven. Het kon zo niet verder." Hij wilde het anders gaan doen. En dat heeft hij gedaan zoals zal blijken.
"Toen ik daar was kwamen heel veel herinneringen uit mijn jeugd weer naar boven. Zoals het op jacht gaan met mijn vader. Het vissen. Ons huis met de molen die water oppompte. De beesten die we hadden, geiten, schapen en eenden.' Hij straalt als hij die herinneringen weer ophaalt.
In het begin moet je op het terrein blijven en dat vond hij maar niks. Later kreeg hij meer vrijheid en daar maakte hij dan ook dankbaar gebruik van. "Toen kon ik gaan fietsen en vissen. Heerlijk!"
Wat hij ook mooi vond daar waren de kerkdiensten, het samen zingen. "Aanbidding, dat vind ik mooi."

Wonen en werken
Na die zes maanden komt Angie weer terug naar Nederland om zijn behandeling te vervolgen bij De Hoop. Op de afdeling Kompas moest hij eerst weer wennen aan de strengere regels daar in vergelijking met Krusada. "Ik miste de vrijheid die ik de laatste tijd op Bonaire had." Gelukkig ging hij na drie maanden alweer naar afdeling De Brug. Dat is een woonvorm waar je leert om zelfstandig te wonen en werken. Dus ook meer ruimte om je tijd zelf in te vullen.
Hij ging daar werken bij het grafisch bedrijf. Maar het bedienen van persen is niet zijn ding. "Daar hoorde ook een opleiding bij van twee jaar. Dat zag ik echt niet zitten."
En dan verteld hij enthousiast over zijn tijd bij ‘Hout'. Daar heeft hij meubels gemaakt en dat vind hij mooi. "Je ziet wat je maakt en mensen genieten weer van de meubels."
Dan breekt eindelijk de tijd aan dat hij naar Groningen terug komt. Hoezo "eindelijk?". "Toen ik op de Antillen zat wilde ik naar Nederland. Toen ik in Dordrecht zat verlangde ik weer naar Groningen."

Clean
In Groningen kwam hij als eerste in dit pand waar ze nu met z'n vieren wonen. "Nog vier maanden en dan mag ik echt op mijn zelf gaan wonen."
Hij heeft gelukkig geen enkele neiging meer om de drugs op te zoeken. "Ik ben nu twee jaar clean. En dat wil ik zo houden!" Hij voelt zich verantwoordelijk voor zijn twee zoons van acht en twee. Ook al heeft hij met de jongste geen contact. Een pijnlijke trek glijdt over zijn gezicht als hij dat verteld.
Verder heeft hij een vriendin en een stel vrienden. "En ik werk een aantal uren per dag voor een schoonmaakbedrijf bij Century. Alles schoon en netjes houden. Ik vind dat prima werk." Daarnaast kan hij goed brommers repareren en heeft ook wel wat verstand van auto's.
Angie heeft het wel naar zijn zin met dit nieuwe leven. En nogmaals klinkt het overtuigend: "En dat wil ik zo houden!"